Mënyra se si e kujtojmë fëmijërinë tonë shpesh tregon më shumë për atmosferën në të cilën jemi rritur sesa për vetë ngjarjet.

Disa kujtime na mbeten në mendje jo sepse ishin të shkëlqyera ose të veçanta, por për shkak të ndjenjës së sigurisë, mbështetjes dhe mirëkuptimit që përjetuam në atë kohë. Janë pikërisht momente të tilla që zbulojnë se si ishte në të vërtetë marrëdhënia jonë me prindërit tanë.

Nëse e njihni veten në këto situata, kjo mund të jetë një shenjë e qartë se jeni rritur në një mjedis të qëndrueshëm dhe të kujdesshëm, shkruan YourTang.

Mund ta pranonit një gabim pa frikë.

Kishte lehtësim në mundësinë të thoshit “Bëra një gabim” pa frikën e reagimit të tepruar. Fokusi ishte në zgjidhjen e problemit, jo në kritikimin e karakterit. Një qasje e tillë ju mësoi përgjegjësinë pa ndjenja turpi dhe shqetësimi afatgjatë, transmeton Klankosova.tv.

Prindërit tuaj ju dëgjuan vërtet.

Kishte raste kur kishit vëmendjen e tyre të plotë, edhe kur flisnit për gjëra të vogla. Ata nuk ju ndërprisnin ose nënvlerësonin atë që thoshit. Kjo krijoi një ndjenjë se mendimi juaj kishte rëndësi dhe inkurajoi besimin në komunikim.

Ndiheshit të sigurt për të bërë pyetje të pakëndshme.

Kurioziteti nuk ndëshkohej ose nuk pritej me shqetësim. Pyetjet pranoheshin me qetësi dhe hapur, pa gjykime. Një mjedis i tillë inkurajonte të mësuarit dhe zhvillonte besim në mendimet e veta.

Gabimet korrigjoheshin, por nuk shndërroheshin në diskutime.

Kur diçka shkonte keq, situata zgjidhej dhe lihej me kaq. Gabimet nuk ktheheshin vazhdimisht në diskutimet pasuese. Kjo të lejonte të vazhdoje përpara pa u ndjerë i ngarkuar dhe fajtor.

Ata dinin si të qëndronin të qetë në situata të tensionuara.

Në vend që të përshkallëzonin situatën, ata reagonin në një mënyrë të qetë dhe të kontrolluar. Një qasje e tillë uli stresin dhe solli qartësi në zgjidhjen e problemeve. Ata treguan se edhe situatat e vështira mund të zgjidhen pa kaos.

Prindërit ishin konsistentë dhe e mbajtën fjalën e tyre.

Ajo që u premtua, qoftë shpërblim apo pasojë, ndodhi në të vërtetë. Nuk kishte pasiguri në lidhje me rregullat. Një qëndrueshmëri e tillë krijoi një ndjenjë sigurie dhe besimi, shkruan Index.hr.

Përgjegjësitë ishin të përshtatshme për moshën.

Detyrat ishin në përputhje me atë që mund të arrije. Besimi ndërtohej gradualisht përmes sukseseve të vogla. Kjo forconte një ndjenjë kompetence dhe vetëbesimi.

Mund të ishe vetvetja, pa mbikëqyrje të vazhdueshme.

Kishte liri për të eksploruar, shprehur veten dhe për t’u zhvilluar pa vlerësim të vazhdueshëm. Nuk ndiheshe sikur duhej të vëzhgoje vazhdimisht çdo lëvizje tënde. Kjo të mundësonte zhvillim autentik dhe siguri në identitetin tënd.