Kanë kaluar pothuajse tri dekada që nga përfundimi i luftës në Kosovë. Evropa flet për të ardhmen, integrimin dhe pajtimin. Por për rreth 1.600 familje, lufta nuk ka përfunduar kurrë. Ato ende nuk e dinë se ku prehen fëmijët, prindërit, motrat, vëllezërit apo bashkëshortët e tyre. Derisa kjo pyetje të marrë përgjigje, nuk mund të ketë paqe të vërtetë.

Për këtë arsye, u drejtoj një thirrje të sinqertë gazetarëve hulumtues në Gjermani, por edhe kolegëve të tyre në Serbi, Kosovë dhe Bosnje e Hercegovinë.

Hulumtoni. Kërkoni dokumente. Ndiqni gjurmët. Flisni me dëshmitarët. Bashkëpunoni për ta zbardhur një nga plagët më të dhimbshme që ka mbetur ende e hapur në Evropë.

Gazetaria e lirë ka dëshmuar shumë herë se mund të zbulojë të vërteta aty ku politika hesht ose ku institucionet nuk arrijnë të veprojnë.

Një thirrje e veçantë shkon edhe për qytetarët e Serbisë.

Nëse dikush ka njohuri për varreza të mundshme masive ose për fatin e personave të zhdukur, ju lutem mos mendoni për politikën apo përkatësinë kombëtare. Mendoni për familjet që presin prej gati tridhjetë vjetësh. Mendoni sikur ai person të ishte djali, vajza, motra apo vëllai juaj.

Asnjë familje nuk duhet të jetojë përgjithmonë pa ditur ku prehen më të dashurit e saj.

E vërteta nuk është kërcënim për asnjë popull. Përkundrazi, ajo është themeli i pajtimit dhe respektit të ndërsjellë.

Edhe Bashkimi Evropian dhe bashkësia ndërkombëtare duhet të vazhdojnë të mbështesin me vendosmëri kërkimin e personave të zhdukur dhe të kërkojnë zbardhjen e plotë të fatit të tyre. Dinjiteti njerëzor nuk duhet të varet nga interesat politike.

Historia e Evropës na ka mësuar se pa të vërtetën nuk mund të ketë drejtësi, ndërsa pa drejtësi nuk mund të ketë paqe të qëndrueshme.

Familjet nuk kërkojnë hakmarrje.

Ato kërkojnë të vërtetën.

Ato kërkojnë një varr ku të vendosin një lule.

Ato kërkojnë të drejtën për t’i dhënë fund pritjes që zgjat prej gati tri dekadash.

Kjo nuk është vetëm një çështje e Kosovës.

Kjo është një çështje e njerëzimit.