(Në kujtim të Ngadhnjim Fetah Shehollit, në gjashtëmujorin e ndarjes së tij nga jeta, si pasojë
e një aksidenti komunikacioni në Austri.)

Skaj një mali,
varre burrash, grash, vashash
e fëmijësh.
Portrete burrash seriozë,
të gdhendura në mermer të bardhë,
me shikim të mprehtë,

sikur kur ishin gjallë.
Disa me plisa e marama,
disa me kapela franceze,
disa me frizura
e të buzëqeshur.
Skaj këtij mali
ka varre pa gurë e pa emër,
si pasojë e çmendurisë sonë.
Fytyra grash
të stampuara në gurë,
me flokë të shprishura
nga erërat dhe stuhitë
e kohërave të pamëshirshme.
Varre vashash,
me fytyra të ndritura si hëna,
që s’arritën të bëhen nuse.
Varre djemsh të rinj,
që pabesisht u vranë
në ushtri të huaja,
në ushtri të dreqit.
Varre fëmijësh,
me shikimin kah nënat,
sikur atyre u thonë:
“Na merrni në gji!”
Në varrezat pranë malit,
edhe një varr i njomë
i një djali të ri,
mërgimtar,
që vdiq aksidentalisht
në një mision humanitar.
Djali shpirtmirë e solidar,
rritur e burrëruar në Zvicër,
edhe gjumin e bënte
me Llapin dhe Herticën.
Me këmishën e bardhë
dhe qëndrimin gatitu,
porsi ushtar,
i bën roje Atdheut,
të cilin e deshi
me shpirt e zemër.

Zogj e njerëz kalimtarë
luten për shpirtin
e djalit mërgimtar,
i cili prehet pranë gjyshit dhe gjyshes,
në varrezat e Herticës,
skaj një mali.
Arif Ejupi
Gjenevë, 22 gusht 2026