Horaci, një nga poetët më me ndikim të Romës së lashtë, mbetet edhe sot një figurë qendrore e letërsisë perendimore falë veprës së tij që bashkoi mjeshtërisht traditën greke me realitetin romak.

I lindur më 65 p.e.s. në Venusia të Italisë jugore, Horaci – me emrin e plotë Quintus Horatius Flaccus – vinte nga një familje modeste: i ati ishte një i liruar që investoi shumë në arsimimin e të birit. Studimet në Romë dhe më pas në Athinë e njohën atë me filozofinë dhe letërsinë greke, elemente që më vonë do të formësonin fort stilin e tij poetik.

Gjatë luftërave civile, Horaci u rreshtua përkohësisht në ushtrinë e Marcus Junius Brutus, por pas disfatës së këtij të fundit u kthye në Romë, ku fati i tij ndryshoi falë mbështetjes së Gaius Maecenas, këshilltar i ngushtë i Augustus dhe një nga mecënatët më të shquar të artit në antikitet. Patronazhi i Maecenas-it i dha Horacit mundësinë t’iu përkushtohej tërësisht krijimtarisë.

Vepra e tij përfshin “Satires”, “Odes”, “Epistles” dhe traktatin e famshëm “Ars Poetica”, ku ai promovon parime estetike të moderimit, ekuilibrit dhe natyrshmërisë. Në poezinë e tij gjejmë edhe thirrjen e pavdekshme “carpe diem” – “shfrytëzoje ditën”, e cila vazhdon të jetë një nga shprehjet më të njohura të kulturës romake.

Me ndikimin e tij të jashtëzakonshëm në letërsinë klasike dhe atë moderne, Horaci mbetet një prej zërave më të rëndësishëm të epokës së Augustit dhe një figurë referuese për studiues, poetë dhe lexues në mbarë botën./atsh