Një ditë, tre dijetarë të mëdhenj nga një vend i largët shkuan në fshatin e Nastradinit për të sfiduar njerëzit më të zgjuar. Fshatarët, duke ditur mençurinë e tij, i dërguan dijetarët direkt te Nastradini. Ai erdhi duke hipur përmbys mbi gomarin e tij.

Dijetari i parë doli përpara dhe e pyeti:
– Nastradin, ti që njihesh si njeri i mençur, a mund të më thuash ku ndodhet qendra e botës?
Nastradini ndaloi gomarin, mori shkopin e tij, shpatoi tokën pikërisht aty ku këmba e pasme e gomarit kishte shkelur dhe tha:
– Qendra e botës është fiks këtu ku ka shkelur këmba e pasme e gomarit tim! Nëse nuk më beson, shko merre një semetër dhe mate vetë!

Dijetari i parë u mrekullua nga përgjigjja e prerë dhe u tërhoq. Atëherë doli dijetari i dytë dhe e pyeti:
– Mirë, po a mund të më thuash sa yje ka në qiell?
Nastradini buzëqeshi dhe tha:
– Në qiell ka saktësisht aq yje sa qime ka në lëkurën e gomarit tim! Nëse ke dyshime, numëro qimet e gomarit dhe pastaj numëro yjet, do të shohësh që numri është i njëjtë!
Dijetari i dytë tha:
– Po si mund t’i numëroj unë qimet e gomarit? Kjo është e pamundur!
Nastradini iu përgjigj:
– E po, nëse është e pamundur të numërosh qimet, si mund të thuash që unë e kam gabim për yjet?

Në fund, doli dijetari i tretë, i bindur se do ta zinte ngushtë:
– Nastradin, meqë je aq i zoti, më thoni sa qime kam unë në mjekrën time?
Nastradini pa mjekrën e tij të gjatë dhe i tha pa hezituar:
– Në mjekrën tënde ka saktësisht aq qime sa ka në bishtin e gomarit tim! Që të bindesh, unë po të heq ty një qime nga mjekra, e ti më hiq mua një qime nga bishti i gomarit. Kështu vazhdojmë derisa të mbarojnë të dyja!

Dijetarët e panë se nuk kishin asnjë shans me Nastradinin, kërkuan ndjesë dhe u larguan të habitur nga zgjuarsia e tij.