Rikthimet e serialeve të vjetra shpesh përfundojnë në zhgënjim.

Versioni i ri i “Malcolm in the Middle” vuan nga mungesa e Dewey-t, “Saved by the Bell” nuk arriti të rikrijonte magjinë e origjinalit, ndërsa “And Just Like That…” i la shumë fansa të “Sex and the City” të pakënaqur.

Prandaj, kur Netflix njoftoi dy vjet më parë se do ta rikthente “A Different World”, shumë adhurues të serialit origjinal kishin më shumë arsye për të qenë skeptikë sesa entuziastë.

Kishte kaluar shumë kohë që nga përfundimi i serialit në vitin 1992. Hillman College, universiteti imagjinar ku zhvillohej historia, kishte fituar ndër vite një rëndësi të jashtëzakonshme kulturore, sidomos për komunitetin afro-amerikan.

Seriali kishte ndikuar madje edhe në interesimin për universitetet historikisht afro-amerikane, të njohura si HBCU.

https://youtube.com/watch?v=W8jMEXwErvk%3Ffeature%3Doembed

Megjithatë, versioni i ri i “A Different World”, i publikuar këtë javë në Netflix, arrin diçka që pak reboot-e televizive e kanë bërë: respekton trashëgiminë e origjinalit, por njëkohësisht krijon identitetin e vet.

Një rikthim që nuk mbështetet vetëm te nostalgjia

Rikthimi i një sitcom-i është ndoshta edhe më i vështirë sesa vazhdimi i një filmi apo drame televizive.

Nuk mjafton vetëm të vazhdosh historinë apo t’ia kalosh stafetën një brezi të ri personazhesh.

Duhet të krijosh diçka që ndihet njëkohësisht e re dhe familjare.

“A Different World” origjinal nuk ishte thjesht një serial për publikun afro-amerikan.

Ai ishte spin-off i “The Cosby Show”, një prej sitcom-eve më me ndikim të kohës, dhe e vendosi jetën, kulturën, historinë dhe arsimin e komunitetit afro-amerikan në qendër të televizionit amerikan.

Në fillim, seriali ndiqte Denise Huxtable, të interpretuar nga Lisa Bonet, gjatë studimeve në Hillman College.

Megjithatë, kur Bonet mbeti shtatzënë me vajzën e saj Zoë Kravitz gjatë sezonit të parë, ajo u largua nga seriali dhe u rikthye në “The Cosby Show”.

Ky ndryshim mund ta kishte fundosur “A Different World”.

Por në sezonin e dytë, drejtimin e mori aktorja, valltarja dhe regjisorja Debbie Allen, e cila e transformoi serialin.

Në vend që historia të fokusohej te një personazh i vetëm, Allen krijoi një ansambël të vërtetë dhe e vendosi në qendër marrëdhënien mes Whitley Gilbert dhe Dwayne Wayne, të interpretuar nga Jasmine Guy dhe Kadeem Hardison.

Historia e tyre e dashurisë u bë një prej elementeve më të njohura të serialit.

Në të njëjtën kohë, “A Different World” u kthye në një pasqyrë të kulturës afro-amerikane, nga moda dhe muzika deri te temat sociale si HIV/AIDS, dhuna në familje dhe diskriminimi.

Një Hillman College për një brez të ri

Showrunner-ja e versionit të ri, Felicia Pride, e sjell këtë trashëgimi në një realitet bashkëkohor.

Seriali i ri përdor stilin vizual të produksioneve si “Grown-ish” dhe “Dear White People”, duke lënë pas formatin klasik me shumë kamera të sitcom-eve të viteve ’80 dhe ’90.

Megjithatë, ai nuk shkon aq larg sa të shndërrohet plotësisht në dramë.

Humori mbetet në qendër.

Një skenë, për shembull, tregon disa studentë të vitit të parë duke zhvilluar një skemë të paligjshme shitjeje gjatë një ndeshjeje futbolli, derisa ndërhyhet nga një polic i kampusit me Segway.

Në mes të humorit, zbulohet se njëri prej tyre është tashmë në periudhë prove për një rast tjetër.

Është një kujtesë e vogël, por e rëndësishme, se studentët që mbërrijnë në një universitet mund të vijnë nga realitete shumë të ndryshme.

Në një tjetër moment, personazhi i Glynn Turman, koloneli Bradford Taylor, flet për mbijetesën nga kanceri dhe e përfundon historinë me këshillën: “Kontrolloni prostatën”.

Është një rikthim i drejtpërdrejtë te mënyra se si sitcom-et e dikurshme kombinonin argëtimin me mesazhet sociale.

Xhirimet zhvendosen në universitete të vërteta

Një nga ndryshimet më të rëndësishme është se seriali nuk është xhiruar më vetëm në skena artificiale në Hollywood.

Pride e ka realizuar pjesën më të madhe të produksionit në Atlanta University Center, ku ndodhen Morehouse College, Spelman College dhe Clark Atlanta University.

Kjo i jep serialit një ndjesi shumë më autentike.

Produksioni nuk përpiqet t’i idealizojë kushtet e kampuseve dhe përfshin edhe probleme reale që prekin HBCU-të, si mungesa kronike e financimit, korrupsioni institucional, kaosi me regjistrimet dhe kërcënimet me bomba.

Një prej historive ndjek yllin e ekipit të futbollit të Hillman-it, i cili zgjedh universitetin historikisht afro-amerikan në vend të ofertave më të mëdha financiare nga institucione kryesisht të bardha.

Një tjetër histori trajton një student queer që rivalizon me shoqen e tij shumë fetare për interesat romantike, duke prekur debatet rreth fesë, seksualitetit dhe tolerancës në komunitetin afro-amerikan.

Seriali përdor gjithashtu mesazhe në ekran, rrjete sociale dhe paraqitje të figurave të njohura bashkëkohore, por këto elemente nuk duken të sforcuara.

Personazhet e vjetër rikthehen me role të rëndësishme

Një nga avantazhet më të mëdha të reboot-it është vetë ambienti universitar.

Hillman College krijon një arsye të natyrshme që personazhet e vjetër dhe ata të rinj të takohen.

Shumica e aktorëve kryesorë të serialit origjinal që janë ende aktivë rikthehen dhe kanë lidhje të drejtpërdrejta me brezin e ri.

Në qendër është Deborah, e interpretuar nga Maleah Joi Moon, fëmija i tretë i Dwayne dhe Whitley.

Edhe prindërit e saj vazhdojnë të jenë të lidhur ngushtë me Hillman-in: Whitley është pjesë e bordit, ndërsa Dwayne shërben si drejtues i përkohshëm akademik.

Seriali luan vazhdimisht me trashëgiminë e origjinalit.

Kur shoqja e dhomës së Deborah, Rashida, telefonon nënën e saj, zëri në anën tjetër është ai i Tichina Arnold, e cila është nëna reale e aktores Alijah Kai.

Në një episod tjetër, Alijah shfaqet me një veshje të frymëzuar nga Coogi, një referencë e qartë ndaj modës së serialit origjinal.

Ndërkohë, reperi Method Man është përfshirë në kast si trajneri i ekipit të futbollit të Hillman-it.

Edhe këngëtarja Summer Walker shfaqet në një episod, pasi Deborah dhe Rashida përpiqen ta bindin të performojë në koncertin e kthimit të studentëve.

Këto paraqitje sjellin ndër mend periudhën kur yjet më të mëdhenj të hip-hop-it dhe R&B-së shfaqeshin rregullisht në sitcom-et afro-amerikane.

Nostalgjia këtu funksionon

Ajo që e dallon më shumë versionin e ri të “A Different World” është mënyra se si i shpërblen fansat që e kanë ndjekur serialin prej dekadash.

Kur Dwayne dhe miqtë e tij kujtojnë vitet e kolegjit, bisedat përmbajnë referenca që fansat e vjetër i njohin menjëherë.

Kur Dwayne zbulon se ai dhe Whitley janë ndarë, lajmi mund të duket befasues, por në të njëjtën kohë lidhet logjikisht me historinë e tyre gjithmonë të trazuar.

Në një tjetër skenë, Deborah ankohet te Freddie, e interpretuar përsëri nga Cree Summer, për nënën e saj tepër kontrolluese.

Freddie e kupton menjëherë, sepse shikuesit e vjetër e mbajnë mend shumë mirë marrëdhënien e saj të vështirë me Whitley gjatë viteve studentore.

Këto nuk janë thjesht referenca nostalgjike.

Ato krijojnë ndjesinë se personazhet kanë vazhduar të jetojnë edhe pas përfundimit të serialit origjinal.

Një histori e rrallë për vazhdimësinë dhe suksesin

Kjo është edhe arsyeja pse reboot-i funksionon në një nivel më të thellë.

Televizioni amerikan rrallë tregon personazhe afro-amerikane dekada më vonë, pasi kanë realizuar ëndrrat e tyre, kanë ruajtur miqësitë dhe kanë krijuar familje që vazhdojnë trashëgiminë e tyre.

Shumë prej historive kulturore afro-amerikane në ekran lidhen me traumën, ndarjen, humbjen dhe konfliktin.

“A Different World” zgjedh diçka tjetër: vazhdimësinë, suksesin, miqësinë dhe gëzimin.

Nëse seriali dëshiron të kthehet herë pas here te e kaluara, e ka fituar të drejtën për ta bërë këtë.

Ndjenja e familjaritetit që krijon nuk është thjesht një teknikë televizive.

Ajo lidhet edhe me vetë rëndësinë e universiteteve HBCU për studentët afro-amerikanë, të cilët shpesh mund të ndihen të margjinalizuar në institucione të tjera arsimore.

Kjo ishte një nga arsyet pse “A Different World” u krijua që në fillim: për të treguar këto hapësira si vende komuniteti, identiteti dhe mundësish.

Versioni i ri jo vetëm që e vazhdon këtë traditë, por arrin të lidhë dy breza shikuesish pa u dukur sikur jeton vetëm nga e kaluara.

Në një vit me shumë rikthime televizive, “A Different World” dëshmon se një reboot mund të funksionojë – nëse e kupton pse njerëzit e deshën origjinalin dhe, në të njëjtën kohë, ka diçka të re për të thënë. /GazetaExpress/