Ishe më e fortë
se shkëmbinjtë
dhe kreshtat e Moknës.

Ashtin me asht,
shumë herë,
nga balta
e pluhuri
e ke pastruar.

Dhembje pas dhembjeje
ke përjetuar,
por si lis me degë
ke qëndruar.

Ditën e kryerjes
së shërbimit ushtarak,
kur hienat
e vranë Hakiun,
ia puthe ballin,
ia ledhatove duart
para rrugëtimit
të tij të fundit.

Lotët e tu, valë,
mbi trupin e tij
ende të njomë
ranë.

Ofshave thellë
dhe the:

“Biri im,
të gjithë e dinim
që kjo ishte
ushtri dreqi
dhe e huaj,
që vetëm
në arkivole
na do.”

Ishe e dashur
dhe fisnike.

Për ta ruajtur nderin
e familjes
dhe të burrit,
të gjithë
i trajtoje
si djalin tënd të vetëm,
që ta rrëmbeu
mërgimi katran i zi.

Shtatshkurtër,
por me zemrën oqean,
kishe vlerën
e diamantit.

Porsi flutur,
i kryeje rangët
e shtëpisë.

Në fushat te Poillat,
me drapër,
korrje grurin,
e në arat te Bregu
zhvishje misrin.

Shpesh thoshe
me shaka:

“Duhet ditur
kur dimri është dimër
e vera verë.”

Në vek
endje pëlhurën
e thurje
të gjitha llojet
e veshjeve kombëtare.

Në bjeshkë,
si bleta
që mbledh nektarin,
çdoherë
dilje e para
në qethjen e deleve
dhe në mbledhjen
e bulmetit.

Me Deltarin
edhe bukën e gojës
e ndaje.

Thoshe:
“Është më besnik
se shumë burra.”

Lulet
i kishe pikë të dobët;
i doje
dhe i kultivoje.

Luteshe
që dielli
t’i ngrohte,
qielli
t’ua shuante etjen
dhe bryma
të ishte e mëshirshme
me to.

Ishe njohëse
e vërtetë
e bimëve endemike
dhe e atyre shëruese.

Edhe pse
u ballafaqove
me ortekë bore,
rrufe e stuhi,
asnjëherë
nuk u gjunjëzove,
e as nga goja jote
nuk doli
fjalë e ligë.

Ishe
nënë e vërtetë shqiptare,
me rrënjë nga Kabashi i Podgurit,
shumëfish
më e fortë
se guri
e druri.