Për çështje të ndërlikuara, kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu preferon ta shtyjë vendimin për më vonë. Nëse duhet ta mbajë një qëndrim, atij i pëlqen ta përfshijë një nuancë paqartësie, një hapësirë manovrimi, për çdo rast nëse gjërat bëhen të vështira më vonë. Por këtë herë jo, për sa i përket planit të presidentit amerikan Donald Trump për të çuar përpara marrëveshjen e armëpushimit në Gaza, shkruan CNN.

“Dua të jem i saktë: Izraeli nuk e pranon dokumentin me 15 pika”, tha Netanyahu gjatë fjalimit hapës në mbledhjen e përjavshme të kabinetit izraelit të dielën.

Në fakt, ai vazhdoi ta thoshte këtë dy herë.

“Kam dëgjuar njerëz që thonë: ‘Nuk e the’. Prandaj po e them përsëri: Izraeli nuk e pranon dokumentin me 15 pika”.

Potencialisht një lëvizje e rrezikshme, sepse mund të shkaktojë zemërimin e Trumpit.

Presidenti amerikan – më i dëshpëruar se kurrë për një fitore, ndërsa aventura e tij në Iran po duket gjithnjë e më shumë si një humbje për të – u përfshi sërish në çështjen e Gazës 10 ditë më parë, duke deklaruar se Bordi i tij i Paqes kishte arritur një “marrëveshje historike” me Hamasin për çarmatimin e plotë të tij. I dërguari kryesor i bordit, Nickolay Mladenov, vazhdoi ta shpjegonte me kujdes në X se çarmatimi do të duhej të zhvillohej “në hap me” tërheqjen e trupave izraelite, duke sugjeruar një proces me faza, përmes të cilit Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF) do të tërhiqeshin gradualisht nga pozicionet brenda Gazës, ndërsa Hamasi do të dorëzonte armët.

Çdo shpresë e mbetur se Netanyahu mund të bindej të merrte pjesë në një përpjekje të tillë tani duket e kotë.

“IDF-ja nuk do të kryejë asnjë tërheqje derisa Hamasi të çarmatoset. Dhe kur them çarmatimin e Hamasit, kjo do të thotë armë të rënda, armë të lehta, të gjitha armët. Dhe po flasim për çarmatim të vërtetë, jo çarmatim fiktiv”, tha lideri izraelit të dielën.

Të dielën pasdite, Trump ende po e mbante qëndrimin e tij për vete, përveç një postimi në Truth Social, ku citonte ish-sekretaren amerikane të Shtetit, Hillary Clinton, duke thënë se ajo e mbështeste planin e tij për Gazën. Ndërkohë, Mladenov doli në Channel 12 të Izraelit të dielën në mbrëmje, dukej se sugjeronte se një lloj procesi me faza mund të ishte ende në plan, por gjithashtu dukej se e bënte të qartë se Hamasi do të duhej të bënte hapin e parë.

“Askush nuk është i detyruar të bëjë asgjë, më së paku Izraeli, përpara se të kemi realisht hapa të verifikuar në terren. Nëse ka çarmatim të verifikuar të armëve, në mënyrë që ato të merren nga fraksionet, të ruhen dhe përfundimisht të bëhen të papërdorshme, atëherë Izraeli tërhiqet nga Gaza”, tha Mladenov.

Duke iu folur votuesve

Sigurisht, në këtë fushë ka skeptikë kudo, e jo më pak sa i përket dy protagonistëve kryesorë. Si Izraeli, ashtu edhe Hamasi kanë interes të përbashkët që pala tjetër të fajësohet për çdo dështim.

Prandaj, reagimi i Hamasit ndaj deklaratave të Netanyahut ishte mjaft i qetë dhe i matur. Ai tha se mbetej i përkushtuar ndaj planit, duke shtuar se priste që Bordi i Paqes të “ushtronte presion” ndaj Netanyahut për t’iu përmbajtur atij.

Në të vërtetë, ka shumë njerëz që dyshojnë se Hamasi ka ndërmend ndonjëherë të heqë dorë nga të gjitha armët e tij, të cilat janë shfaqja më e qartë e pozitës së tij udhëheqëse në rezistencën palestineze dhe shërbejnë si garanci për mbijetesën e tij përballë çdo paqëndrueshmërie të brendshme në Gaza. Grupi ka krijuar shumë armiq gjatë pothuajse 20 viteve që ka qenë në pushtet në këtë territor.

Por pavarësisht çdo mungese besimi në qëllimet e vërteta të Hamasit, në besimin e Mladenovit në aftësinë për të verifikuar çarmatimin e armëve, apo edhe në gatishmërinë e vetë Netanyahut për të urdhëruar tërheqje të trupave, pse ta provokonte Trumpin kaq publikisht? Me siguri Netanyahu, të cilin shumë prej mbështetësve të tij e konsiderojnë një strateg mjeshtëror, mund ta kishte bërë këtë me pak më shumë finesë?

Arsyeja – ndoshta jo çuditërisht – është zgjedhjet e përgjithshme në Izrael. Kanë mbetur më pak se 12 javë dhe sondazhet sugjerojnë se ai vazhdon të jetë në vështirësi. Ishte koha – pa mëdyshje – t’u drejtohej votuesve.

Të gjithë kryeministrat izraelitë duhet të ndërtojnë një koalicion qeverisës të përbërë nga disa parti. Netanyahu, siç kanë vënë në dukje edhe të tjerë, preferon ta ndërtojë koalicionin e tij të ardhshëm para zgjedhjeve dhe jo pas tyre.

Kur të përfundojë numërimi i votave, atij do t’i duhen aleatët e tij të së djathtës ekstreme që t’i bashkohen, nëse ka ndonjë shans për të qëndruar në pushtet. Prandaj, ai u godit nga kritikat e tyre shumë publike ndaj planit, si dhe nga thirrjet për të përmbysur një vendim të mëparshëm të kabinetit izraelit për të miratuar dislokimin e një Force Ndërkombëtare të Stabilizimit për Gazën, e cila synonte të mbikëqyrte sigurinë në një projekt pilot të vogël në këtë territor. Netanyahu kishte miratuar në heshtje që puna e rindërtimit të mund të niste në zonën pilot, raportoi të dielën radioja e ushtrisë, gjë që dukej thjesht si një tjetër shenjë dobësie.

E megjithatë, do të ishte gabim të shihej kjo vetëm si përpjekje për t’i bërë qejfin së djathtës ekstreme. Shumica dërrmuese e votuesve izraelitë, ndonëse ende e favorizojnë Trumpin, besojnë se presidenti amerikan gabon thellësisht nëse mendon se Izraeli duhet të kufizohet në çfarëdo mënyre në lirinë për të bërë atë që dëshiron në Gaza.

Asnjë nga rivalët kryesorë të Netanyahut, për shembull, nuk ka gjasa ta përvetësojë përpjekjen e Mladenovit për t’iu drejtuar interesit vetjak të Izraelit gjatë intervistës së tij televizive të dielën, kur ai tha se vetëm zbatimi i plotë i planit të Bordit të Paqes mund të garantonte se nuk do të kishte kurrë më një sulm masiv si ai i vitit 2023 ndaj komuniteteve izraelite që jetojnë pranë Gazës.

“Nëse përfundojmë në debate për këtë apo atë gjë dhe në taktika vonuese, mund t’ju siguroj se e vetmja alternativë atëherë është një proces tjetër i riarmatosjes së Hamasit dhe rritja e rrezikut për një tjetër 7 Tetor”, tha i dërguari i lartë.

Në të vërtetë, do të ishte befasi nëse Gadi Eisenkott, Naftali Bennett apo shumë të tjerë që synojnë të bëhen kryeministra të Izraelit besonin se mund të fitonin shumë vota me një platformë të tillë.

Ndërkohë, një zyrtar i Bordit të Paqes të SHBA-së u përpoq të nxirrte në pah përmbajtjen ushtarake të Izraelit në ditët e fundit në Gaza, si dhe një ndryshim në politikën e shënjestrimit.

“Po shohim bashkëpunim prapa skenave”, tha zyrtari.

Ngushëllim i vakët për dy milionë banorët e Gazës, të cilët vazhdojnë të jenë të përjashtuar nga biseda dhe praktikisht të pafuqishëm për të përcaktuar fatin e tyre.