Sjellje në rreth. Nuk e di cila ditë është. Të duket që këtë lajm e ke dëgjuar tashmë. Mendon që diçka nuk është në rregull me ty. Nuk ta merr mendja që e gjithë shoqëria ka dalë prej binarëve. Apo, ty të duket ashtu. Që as me të tjerët nuk është puna mirë.

Kështu disi mund të përshkruhet çka kemi përjetuar gjatë kësaj vere, me zhegun thuaja të përditshëm, dhe me njoftimet e këqija të cilat i qepeshin njeri-tjetrit.

Kështu, sa merrnim vesh që ka ndodhë një vrasje e rëndë, e cila na dëftonte një tragjedi tjetër familjare, nuk vononte shumë dhe shënohej një tjetër vdekje e dhunshme.

Pastaj, sa mendonim që jeta do të vazhdojë tutje me lajme më të mira, na goditnin rrëfimet për aksidente trafiku me fatalitet (si thuhet në fjalorin e Policisë së Kosovës), ku sërish tronditeshim kur kuptonim moshën e atyre që vdiqën.

Tragjedi pas tragjedie.

Dikush mund të thotë, si në çdo stinë verore.

Nuk po mbushemi mend. Fare.

E pastaj i vjen rendi tregimit politik në vend.

Edhe këtu thuaja çdo ditë në javët e shkuara na ka ndodhur që t’i dëgjojmë (dhe lexojmë) të njëjta lajme. Po vazhdojnë takimet për marrëveshje për zgjedhjen e Presidentit të ri të Kosovës. Marrëveshja u arrit, por ajo nuk po del që është marrëveshje e mirëfilltë, sepse ende mungojnë numrat për të proceduar me votimin për Presidentin e ri.

Deputetët opozitarë po tubohen para ndërtesës së Qeverisë së Kosovës. Kërkesat i kanë të njëjta.

Nuk dihet kur do të ndodhë konstituimi i kësaj legjislature (të njëmbëdhjetës), kur do të betohet Qeveria e re dhe a do ta kemi Presidentin.

Nuk dihet a do të hymë në një periudhë të stabilitetit politik, apo edhe një herë do të kemi zgjedhje të parakohshme. Në vjeshtën e vonë apo në dimrin e hershëm.

Kështu pra, po ndodhë, në këtë mënyrë, përzierja e rasteve tragjike individuale, të cilat objektivisht, na prekin të gjithëve, me këtë situatën e amullisë politike, që pos që na godet, në një mënyrë apo tjetër (sërish) të gjithëve, e rritë dëshpërimin politik që edhe një herë të kthen tek ai konstatimi i më parmë që ishte reflektim i atyre lajmeve të rënda që na sjellin në rreth: Nuk po mbushemi mend. Fare.

Diku pas disa viteve, ndoshta edhe më parë (le të shpresojmë), kur do t’i kthehemi, nga një distancë kohore, kësaj situate rraskapitëse politike në Kosovë, e cila njeh tri palë zgjedhje të përgjithshme dhe përpjekje vazhdimisht dështuese për ta bërë Kosovën me pushtet qendror, do të qeshim me vetveten. Do ta pyesim njëri-tjetrit si na bëri vaki e tëra dhe a ishim të dehur a çka patëm që u sollëm në këtë mënyrë, krejtësisht të papërgjegjshme, tej mase të dëmshme, assesi të kuptueshme dhe të shpjegueshme.

Por kjo kryefjala e fundit do të ketë kuptim (natyrisht), vetëm nëse në javët e ardhshme të shtatorit, do të ndodhë diçka që është fare normale në politikë (madje edhe tek ne ka qenë diçka e tillë), por që tek ne ka marrë format e një mrekullie të largët.

Pra, që të bëhemi me pushtet qendror, me Kuvend, me Qeveri dhe me President.

Diçka që mund të bëhet lehtë. Por që për ne, prej dimrit të vitit të kaluar, është fare e largët.

Të thuash, është ëndërr.

Dikur, ëndrrat i kishim të mëdha, kapitale.

Të çliroheshim. Ta jetonim lirinë. Pastaj, të bëheshim shtet të pavarur. Kur u bëmë shtet, ia mësymë, me shumë ëndrra por jo edhe aq punë, të hymë në Aleancën Veri-Atlantike dhe në Bashkimin Evropian.

Punë që mund të bëhet. Natyrisht.

Por ja që në këtë verën e këtij viti, ëndrrat i kemi fare modeste: Të zgjohemi një ditë dhe t’i themi njeri-tjetrit, mori fund ky ankth, u bëmë me pushtet qendror. Dhe nuk do të kemi zgjedhje sivjet.

Kaq.