Gabriel García Márquez ishte aq i dashur për lexuesit anembanë botës sepse arriti të krijojë një univers letrar ku e jashtëzakonshmja nuk përjashton të zakonshmen, por e shpjegon atë. Realizmi magjik i Márquez-it i dha lexuesit ndjesinë se po lexonte diçka të pamundur dhe, njëkohësisht, thellësisht të vërtetë.

Një tjetër arsye e dashurisë së gjerë për të është ndjenja e thellë e kujtesës që përshkon veprën e tij. Márquez shkroi kundër harresës: harresës familjare, historike dhe emocionale. Macondo nuk është thjesht një vend imagjinar, por një hapësirë ku koha rrotullohet, ku e shkuara rikthehet si mallkim dhe si nevojë. Lexues nga kontinente të ndryshme e njohën këtë ndjesi, sepse çdo shoqëri mbart plagë që nuk mbyllen dhe histori që përsëriten. Letërsia e tij u bë, kështu, një formë kujtese kolektive.

Ai ishte gjithashtu i dashur sepse e kuptonte thellë vetminë njerëzore. Personazhet e tij janë të rrethuar nga njerëz, familje, dashuri dhe pushtet, por mbeten thellësisht të vetmuar. Kjo vetmi nuk është melodramatike, por ekzistenciale. Ajo prek dashurinë e vonuar, pritjen e pafund, pushtetin që izolon dhe kohën që konsumon gjithçka. Në këtë pikë, Márquez u bë një shkrimtar universal: ai nuk shkroi vetëm për Amerikën Latine, por për njeriun që kërkon kuptim në një botë që shpesh nuk e ofron atë.

Një dimension tjetër që e bëri kaq të dashur është humanizmi i tij i qetë dhe i thellë. Edhe kur shkruan për dhunë, padrejtësi apo mizori, Márquez nuk e humb kurrë ndjeshmërinë për individin. Ai nuk gjykon me ashpërsi morale; ai vëzhgon, rrëfen dhe lë lexuesin të ndiejë. Kjo mënyrë e të shkruarit krijon afërsi emocionale dhe besim: lexuesi nuk ndihet i mësuar, por i shoqëruar.

Së fundi, Gabriel García Márquez u adhurua sepse ishte një rrëfimtar i madh në kuptimin më të pastër të fjalës. Ai dinte të tregonte histori që mbahen mend, personazhe që jetojnë përtej faqes dhe fjali që qëndrojnë gjatë në kujtesë. Gjuha e tij është e pasur, por kurrë e ftohtë; poetike, por e rrjedhshme; e thellë, por e hapur për këdo. Në këtë mënyrë, Márquez nuk mbeti vetëm një autor i kanonit letrar, por një shkrimtar i dashur sepse u foli njerëzve për jetën, ashtu siç është: e çuditshme, e dhimbshme, e bukur dhe e përkohshme. /observerkult