Robert Pattinson vazhdon të dëshmojë se larg imazhit të heroit klasik është pikërisht aty ku kinemaja e tij bëhet më interesante. Në Primetime, filmi i parë artistik i regjisorit Lance Oppenheim, aktori britanik merr përsipër një personazh të errët, të çuditshëm dhe thellësisht të parehatshëm, duke sjellë një prej interpretimeve më të fuqishme të karrierës së tij.

Filmi, i cili u shfaq premierë në Festivalin e Filmit në Venecia, frymëzohet nga historia e vërtetë e gazetarit amerikan Chris Hansen dhe emisionit të tij të famshëm To Catch a Predator, transmetuar si pjesë e Dateline NBC nga viti 2004 deri më 2007. Programi organizonte operacione të fshehta kundër burrave të dyshuar se synonin të abuzonin seksualisht me të mitur. Gazetarët dhe bashkëpunëtorët e emisionit paraqiteshin online si të mitur dhe organizonin takime me të dyshuarit, të cilët më pas përballeshin me Hansen dhe kamerat televizive.

Por Primetime nuk kërkon të tregojë thjesht historinë e Hansenit. Filmi e përdor atë si pikënisje për të vëzhguar një moment vendimtar të televizionit amerikan: kalimin drejt një epoke ku realiteti, skandali dhe spektakli filluan të bashkëjetojnë në të njëjtën ekran.

Në qendër të kësaj bote është versioni i Hansenit i interpretuar nga Pattinson. Ai nuk është një protagonist që kërkon simpatinë e publikut. Përkundrazi, aktori e ndërton personazhin si një figurë të rrëshqitshme, herë qesharake në vetëbesimin e tij, herë kërcënuese dhe herë në kufijtë e një çmendurie të kontrolluar.

Performanca e Pattinsonit është e ekzagjeruar dhe teatrale, por nuk bie asnjëherë në karikaturë. Ai zhytet plotësisht në çuditshmërinë e personazhit, duke e bërë të vështirë të ndash gazetarin nga performuesi televiziv që ai është shndërruar. Vetë Oppenheim e ka përshkruar versionin e Pattinsonit si një përzierje mes Jerry Maguire dhe Drakulës.

Kjo është edhe forca e filmit: ai nuk na kërkon ta duam personazhin. Na lejon ta shohim, ta gjykojmë dhe madje ta përbuzim, ndërsa njëkohësisht na mban të hipnotizuar nga prania e tij.

Në këtë pikë, Primetime bëhet më shumë se një film për një emision televiziv. Ai kthehet në një satirë të hidhur mbi mënyrën se si media mund ta shndërrojë edhe një temë të rëndë dhe tragjike në argëtim masiv. Në botën e filmit, kapja dhe poshtërimi publik i njerëzve të dyshuar për krime bëhet pjesë e një formule televizive që kërkon audiencë, orar më të mirë transmetimi dhe më shumë vëmendje.

Skenari i Ajon Singh e vendos këtë histori në fundin e një epoke televizive dhe në fillimin e një tjetre. Friends mbylli ciklin e tij dhjetëvjeçar në vitin 2004, ndërsa televizoni amerikan po hynte gjithnjë e më thellë në territorin e reality show-ve. Primetime e sheh këtë ndryshim me një humor të zi dhe një ndjesi të vazhdueshme shqetësimi.

Filmi nuk është një dramë tradicionale biografike. Nuk ndalet gjatë për të shpjeguar të kaluarën e Hansenit apo për të rindërtuar kronologjikisht krijimin e To Catch a Predator. Përkundrazi, Oppenheim e zhyt publikun në një lloj ëndrre haluçinante, ku gjithçka duket e besueshme, por njëkohësisht thellësisht e çuditshme.

Në këtë botë, pyetja nuk është vetëm se kush po kapet dhe ekspozohet para kamerave. Pyetja më e pakëndshme është se kush po përfiton nga spektakli.

Vetë Chris Hansen nuk ka qenë i përfshirë në realizimin e filmit dhe ka kritikuar projektin, edhe pse nuk e kishte parë atë. Ndërkohë, ai ka zgjedhur ta shfrytëzojë vëmendjen që filmi po merr, duke paguar reklama që shfaqen para seancave të filmit në kinematë amerikane dhe duke i orientuar shikuesit drejt platformës së tij.

Ky kontrast është pothuajse ironik në vetvete: një film që vë në pikëpyetje mekanizmat e spektaklit mediatik, ndërsa vetë historia që e frymëzon vazhdon të prodhojë vëmendje, debat dhe interes publik.

Në fund, Primetime mbetet një film për kufirin e turbullt mes gazetarisë, argëtimit dhe spektaklit. Dhe mbi të gjitha, një film që gjen te Robert Pattinson aktorin ideal për të mishëruar këtë pasiguri. Ai është i bukur, karizmatik dhe njëkohësisht thellësisht i parehatshëm si Hansen, duke e bërë personazhin të pamundur për t’u harruar.

Për Pattinson, ky është një tjetër hap në një vit tashmë të jashtëzakonshëm në ekran, pas roleve në The Drama dhe The Odyssey, ndërsa Dune: Part Three pritet ende të vijë. Por në Primetime, ai duket veçanërisht në elementin e tij: duke luajtur një njeri që nuk duhet ta duam, por që nuk mund të ndalojmë së shikuari.

Filmi zgjat 1 orë e 50 minuta. Në SHBA pritet të dalë në kinema më 25 shtator, ndërsa në Mbretërinë e Bashkuar më 30 tetor./KultPlus.com